Geef jezelf nooit op

Onlangs was ik bij een kleine boeddhistische bijeenkomst met vrouwen.

De uitnodiging was om stil te staan bij ons licht — om te zien en te beseffen hoe krachtig we eigenlijk zijn. Om te reflecteren op waar we trots op zijn: situaties waarin we veerkracht wisten op te brengen, momenten waarop we er waren voor onszelf of voor een ander.

Marianne Williamson schreef ooit dat onze diepste angst niet is dat we tekortschieten, maar juist dat we onmetelijk krachtig zijn — en dat het ons licht is, niet onze schaduw, waar we het meest bang voor zijn.

Mijn boeddhistische beoefening bestaat erin steeds weer die kracht aan te boren. Om nooit op te geven, hoe moeilijk de situatie ook is. Om altijd weer een stap te zetten, hoe klein ook. Een stap richting hoop. Richting wat er toe doet. Dat is niet altijd gemakkelijk, en soms voelen we ons ver verwijderd van die plek. En dat is oké. We kunnen altijd opnieuw beginnen, en onze aandacht richten op wat er wél gaat, wat er wél gelukt is — hoe klein ook.

Een vriendin gaf me ooit een poster met de woorden: soms is het al genoeg als je vandaag alleen maar ademgehaald hebt. Waardeer jezelf, wat er ook gebeurt — gewoon omdat je bestaat.

Vanuit die gedachte wil ik je uitnodigen om even stil te staan. Hierboven vind je een meditatie van ongeveer 13 minuten, met de uitnodiging om je weer met je licht, je kracht te verbinden.

Ik hoop dat het je steunt. En ik blijf benieuwd hoe het met je gaat — voel je welkom om te reageren of te delen wat er bij je opkomt, ik lees het graag.